[Kategorie: I ambtenaar | Datum/tiid: 30 09 09 - 10:58]
Wat een spreker is die man
Ooit, ergens in mijn middelbare schooltijd, moest ik geheel onverwachts iets voordragen voor de klas. De desbetreffende leerkracht, een of andere duitse kenau die 't standaard op mij had voorzien, vond 't nodig mijn angst-tot-spreken-in-het-openbaar uit te buiten en dertigplus leerlingen een gegarandeerd komische ochtend te bezorgen. Geen idee meer wat ik daar moest vertellen, ik vermoed een geheugenblokkade, maar alles wat ik me herinner van die situatie is dat ik kennelijk vijf minuten heb staan stamelen, rood aanlopen, spontane Parkinson en een collectief gedragen hilariteit. Sindsdien kun je spreken van een trauma; ik vermijd situaties waar groepsvorming-van-meer-dan-drie-personen aan de orde is. Creatief als ik ben is me dit tot op de dag van vandaag prima gelukt.
Of eigenlijk tot afgelopen zondag...
Uw eamel, communicatiemedewerker in een jeugdinrichting, had de schone taak op zich genomen om, samen met een team van vrijwilligers, een soort van familie-open-dag te organiseren; collega's werden uitgenodigd om nieuwsgierige familieleden eens de binnenkant van een jeugdgevangenis te laten zien. Beveiliging geregeld evenals de catering. Routes bepaald, sportzaal ingericht, geluid; check. So far, so good.
"Zeg, als jij straks het welkomstwoordje doet, wil je dan even zeggen dat men ... ?" Euh. Wacht even. Time-out. Het welkomstwoord doen? Ik? Welnee! De baas zou immers regelen dat een afdelingshoofd of groepsleider of .. , of .. "Nee, nee... de baas heeft gezegd dat jij als communicatiemedewerker dat soort zaken hoort te doen. Dus als jij straks het woord voert, wil je dan zeggen dat ... ?" Ik paniekte. Begon hevig te transpireren. Defcon One. Was maar zo'n stap verwijderd van weglopen. Naar huis. Onder een deken. Weg! En ik zag mezelf weer voor die klas staan...
Echter, naarmate het Uur U naderde won de rede het van de paniek. "Een echte eamel loopt niet weg. Kom op, zeg. Een schop onder je hol moet je hebben! Je bent toch geen watje? Hoe geloofwaardig ben je als communicatiemedewerker als je niet eens een groepje mensen te woord kunt staan? Nou?" En zo kon het zomaar gebeuren dat ik daar, bloednerveus, stamelend en badend in het zweet het woord stond te doen ten overstaan van twee keer honderdvijf-en-twintig man (+ m'n trotse ouders).
Een overwinning op mezelf...
En de baas? Tja ...
